Makale Özeti: A THEORETICAL APPROACH TO PSYCHOLOGICAL MOVEMENT

Bu yazıda çevresine uyumsuz bireyler ve belirli bir zaman aralığında onların gösterdikleri değişiklikler üzerinde durulmuştur. Hareket insan davranışının en kısa özetidir ve bu fenomen teröpatik tekniğin yararlılığını geliştirir.
Bu durumun teröpatik durumun değişim sürecini hızlandırmak için tasarlandığı farz edilir. Terapi değişimin hızla oluşabileceği bir çerçeve sağlar. Terapide danışana bir durum- değişimin kolaylaştırılabileceği bir yapıda- önerilir. Teröpatik durum danışana bu yapının değişebileceği bir çerçeve sağlar. O bazı alanlarda ”güdümsüz gerçek hayat”ı tamamlamasına rağmen terapist daha hızlı ussallaştırma meydana çıkarmasına yardımcı olur. Terapistin rehberliği altında danışanın geçirdiği sınırlı ve kapsamlı değişimleri algılaması daha etkili olmaktadır. Ayrıca danışana gelecekte ki değişimlerin farkında olması için yardımcı olunur. Onun bakış açısını daha uzak hedefleri kapsayacak şekilde genişletir, onun olaylar hakkında ki yapısı kolayca gözlenebilen davranışsal değişiklikler üzerinde çalışır.
Genel olarak, sürekli değişsen davranışsal süreçleri dikkate alırız. Bu yazıda “hareket” 2 bağlamda tartışılıyor: ölçülen ve algılanan. Ölçülen hareket, bireyin davranışlarına “dış” gözlemciler tarafından yüklenen değişimler anlamına gelir. Algılanan hareket, bireyin kendisine bir anda iki kere yüklenen değişimleri ifade eder. Hipotezimize göre algılanan hareket ölçülen hareketten daha kapsamlıdır. Bir arada yer alan gerçek hareket ile birey kendini “yeni rol(ler) oynayan” olarak algılar. Bu yeni yapının sonucu olarak, herhangi derecede bir değişim aşırı abartma eğilimindedir ki geçmiş ve şimdi ki olaylar arasında ki karşıtlıklar aşırı geliştirilebilir.
Terapinin değişimi hızlandırmak için dizayn edildiğini söylemiştik. Eğer bir çeşit terapi diğerinden daha hızlandırıcıysa, kişiden geçmişteki durumlarda olayları tahmin etmek için daha çok fırsata sahip olmasını bekleriz.
Böylece, dikkat etmeliyiz ki bir birey değişmeden önce, o değişimleri potansiyel olarak yorumlamalı. Terapi değişim için gerekli olanları yapılandırmaya yardım edebilir. Bir çeşit bir yapı olduğunda, bazı davranışlar başkaları tarafından gözlemlenebilir olacaktır.
Böylece kişisel yapılar sistemi davranışların ardışık değişimlerine doğru yansıtılır. Periyodik olarak davranışları gözlemleyerek, algısal sistemin doğasını çıkarmayabiliriz. A kişisinin davranışları, onun kişisel sisteminin bir sonucudur. Bireyin periyodik olarak kendi öz değerlendirmesini talep etmesi de bir yöntemdir. Belli aralıklarda bireyin değişik aktivitelerdeki davranışlarının gözlemsel kayıtları sürdürülmelidir.

Makaleyi İngilizce'den tercüme eden ve özetleyen: Merve NAÇ

Makale Özeti: George Kelly’nin Kişisel Yapılar Psikolojisine Giriş

1955 yılında Kelly psikolojide ki en önemli makalesi olan “Kişisel Yapılar Psikolojisi”ni yayınladı. Bu makale psikolojideki yirmi yıllık bir çalışmanın ürünüydü. Ayrıca Kelly’nin klinik psikoloji de, eğitim, fizik, matematik, eğitim sosyolojisi gibi alanlarda ki deneyimlerini içeriyordu. Calr Roger ve Jerome Bruner’in yazdığı eleştiriler olumluydu. Hâlbuki birçok okuyucu teoride ki yanlış yorumlamaları ve yanlış anlamaları değerlendiremedi. Birçok modern psikoloji kitabında teori kişiliğe “bilişsel” bir yaklaşım olarak tanımlanıyor. Sonuç olarak, kişisel yapılar psikolojisi birçok değişik ve karışık şekilde tanımlandı. Örneğin, Kelly’nin derslerini takip eden Goldon Allport, onu “ duygusal” teori olarak tanımlarken Henry Murray “varoluşçu” olarak yaklaştı. Kelly ise “öğrenme teorisi, psikanalitik teori, tipik bir Amerikan teorisi, Marksist teori, hümanistik teori, mantıklı pozitivistik teori, Zen Budistik teori, Tomastik teori, davranışsal teori, pragmatist teori, yansıtmacı teori, hatta hiç teori değil” şeklinde kategorizelendiriyor.
Bu yorumlardan sonra Kelly’nin teorisinin Rorschach mürekkep lekeleri gibi işlem gördüğü açıktır, insanlar kendi teorilerinin ışığında neyi görmeyi umuyorlarsa onu bulabilirler. Bu yazıda Kelly’nin teorisindeki üç yanlış anlaşılma üzerinde durulacaktır. Kişisel yapılar psikolojisinin ne olmadığını anlamak için bu önemlidir.
1) Enerji Krizi: Kelly teorisinin dinamik olmadığını iddia etse de, onun teorisi psikanalitik teorinin farklı bir çeşidi olarak görülüyordu. Kelly’ye göre enerji kavramı psikolojiye uygun değildir.
Kelly teorisinin herhangi bir güçte, güdüde ve teşvikte baştan aşağı masum olduğunu garanti etmek için çok çaba gösterdi. “Motivaston” ve “psikodinamik” gibi kavramları kullanarak bir insanı üzdüğümüzde onu anlamak istemediğimizi açıklamaya çalıştı.
2) Arabuluculuk krizi: Kişisel yapılar psikolojisinde ikinci büyük yanlış anlama davranışçıdır. Birçok psikolog onların girişiminin bir sonucu olan “davranış ürünü” ile ilgilenir. Öğrenme teorisinde amaç danışanın davranışsal tepkisinin değişimini ortaya çıkarmaktır ve bu değişimin tepkileri çözüm için bir cevaptır. Kelly sadece buna yanıt olarak karşı dünyanın kapasitesinin yorumlanması için insan kapasitesini vurguluyor.
Kelly’ye göre insan davranışı kontrol edilmesi gereken bir problem olarak görülmez, daha çok soruşturmanın ana aracı olarak yorumlanır.
3) Duygusal Kriz: Üçüncü yanlış anlama “bilişsel” teori ile ilgilidir. Bu karışıklık doğada ki ayrımlar aslında bilişseldir şeklinde bir varsayımdan gelir. Kelly’nin teorisi sadece bilişsel yapılar olmadığını aynı zamanda hiçbir ekli sözel etikete bağlı olmayan yapılarda olduğunu gösterir. Bazı temel insan ayrımları- fizyolojik, bitkisel, duygusal, davranışsal vb. ayrımlar dâhil olmak üzere- değişik “bedensel” derecede yerini alır.

Makaleyi İngilizce'den tercüme eden ve özetleyen: Merve NAC

Makale Özeti: Whatever Became of George Kelly?

Kişisel yapı psikolojisi önceden küçük bir grup klinik psikologlar tarafından uygulanmaya başlamış, şimdilerde ise endüstriyel-örgütsel psikologlar, işletme gelişim uzmanları ve mesleki danışmanlar tarafından uygulanmaktadır.
Kişilik kuramcısı ve psikoterapide bilişsel yaklaşımın öncüsü kabul edilen George Kelly 6 Mart 1967 tarihinde öldü. Kansas ve Ohio’da klinik servislerde de çalışan Kelly, birkaç kuşak boyunca klinisyen ve doktora adayı öğrencilere ders vermiştir. 1951-1953 yılları arasında Amerikan Profesyonel Psikologları İnceleme Kurulu (American Board of Examiners for Professional Psychologists) ‘na başkanlık yapan Kelly Gaziler için Özel Danışma Grubu Yönetimi (Special Advisory Group for the Veterans Administration) ve Ruh Sağlığı ve Ulusal Sağlık Enstitüsü Ulusal Enstitü Eğitim Komitesi (Training Committee of the National Institute for Mental Health and National Institutes of Health ) üyesi olarak bu organizasyonların gelişmesine ve değişmesine katkıda bulunmuştur.
Kelly’nin başlıca yayını Kişisel Yapılar Kuramı olup 1955’de basılmıştır ve bu insanların varsayımsal olarak tecrübeleri için içsel temsilleri nasıl geliştirdikleri ve karşılaştıkları olaylar karşısında birincil veri klinisyenlerin olması temeline dayanmaktadır.
Araştırmaya çabalamak, eklemek bu temsilleri korumanın yolları-Kelly’nin terminolojisinde onların yapıları, bilim adamlarının dediği gibi teorileri geliştirmeye benzer yollardır. Bu sistemde bireyler davranışı başlatmak, rehberlik etmek ve ıslah etmek zorundadır. Ancak o zaman etkili bir model olur. Kelly terapistin rolünü bu modelin öngörülebilir yararlılığına dayanarak, bireyin deneyimlediği durumlar yaratıp değişik yollarla tanımladı.
Kelly’ ye göre, bir insanın ne dediğini dinlemek, onun itibari değerini almak ve kendi iyiliği için içeriğe dikkat etmek, altında yatan anlam için sembol olarak epeyce önemlidir. O hastalarının kendileri hakkında yaptığı dolaylı ifadelere değer verdi. Kelly yapıları bireylerin öğeler arasında yaptığı bipolar ayrımlar olarak gördü. Yani, örneğin, “destekleyici” yapısına dayanarak eğer birey “baba” kelimesini tanımlarsa repertuar tekniği babanın destekleyici olmadığıyla ilgili kesin açıklama gerektirir demektedir.
Sonuç olarak, Kelly’nin teorisi insanı tam olarak anlamaktan çok açıklamak üzerinde durmaktadır.

Makaleyi İngilizce'den tercüme eden ve özetleyen: Merve NAC